تقدیم به بانوی غزل ، « سیمین بهبهانی »

نیمای غزل بر می خیزی نیما گرد سرت سرگردان

در کچ گردان* ، دو جهان با تو ، تو دو جهان گرد کمر گردان

دیدم دل دریا وارت را ، عشق فلک فرسا کارت را

دیده ی هر شب بیدارت را ، طاووس در آتش سرگردان

ای سرو سخنگو با من گو گر زمزمه ای پنهان داری

چشم دل طوفان خواهم را با گریه ی شوقی تر گردان

ای دل حافظ خاطر خواهت ، دیده ی مولانا در راهت

شعله ورم کردی با آهت ، آسیمه سرم کمتر گردان

شد خاطر فردوسی خندان از گریه ی اعراب آشوبت

خاتون غزل ! ایران بانو ! شهنامه گرد هنر گردان

ای خاتمه ی بی پروایی ، یوسف صد مصر زلیخایی

آتش زرتشت اهورایی ، خاک مرا خاکستر گردان

بر مرمر تن رستاخیزی زآنسوی فراتن پوشیدی

از سرعت و از آتش خطی افزوده بر این دفتر گردان

شوری اشکت را لب جانم ساحل دریایی شرم آگین

شیرینی شعرت را سیمین فرهاد دلم ساغر گردان

نک عاشقی آهنکاو از تو ، بر زبر دریا ناو از تو

دوزخ دلی از من ، داو از تو ، بردار مرا یا برگردان

* کشتی مردم سیستان